Διαβάστε ένα αξιόλογο άρθρο από τον Γιώργο Ταγτελενίδη: Η Αναγκαιότητα και η Ουσία των Μαχητικών Αθλημάτων

 Μαχητικά αθλήματα  χαρακτηρίζονται όλα τα αθλήματα που φέρνουν τους αντιπάλους σε επαφή με κτυπήματα και παλαίσματα , διέπονται από αγωνιστικούς κανονισμούς και μορφή, και έχουν στόχο την αναμέτρηση και τελικώς την επικράτηση επί του αντιπάλου. Από ιστορική άποψη θα λέγαμε ότι προέρχονται από τα Αρχαία Ολυμπιακά μαχητικά αγωνίσματα ( Πάλη, Πυγμαχία, Παγκράτιο).

Ωστόσο πολύς κόσμος συγχέει τα μαχητικά αθλήματα με τις πολεμικές τέχνες. Μεταξύ των μαχητικών αθλημάτων και των πολεμικών τεχνών υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να αναφέρουμε ότι στα μαχητικά αθλήματα κυριαρχεί το αθλητικό πνεύμα, δηλαδή η ευγενής άμιλλα και το ευ αγωνίζεσθε , με άλλα λόγια ο σεβασμός του αντιπάλου. Ο άνθρωπος θεωρείται φύσει ανταγωνιστικός και η ανάγκη του να σωματοποιεί τον ανταγωνισμό του συνήθως τον ωθεί στη βία. Στα  ΜΑ αυτή ακριβώς η ανάγκη εκτονώνεται ελεγχόμενα και εκεί βρίσκεται η βάση της ψυχικής ηρεμίας που χαρακτηρίζει τον αθλητή. Στις πολεμικές τέχνες διδάσκονται τρόποι εξουδετέρωσης του αντιπάλου σε μία συμπλοκή. Εμείς  διδάσκουμε ότι η ενασχόληση με το άθλημα δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ένα ακόμη μέσο στην διαδικασία ανάπτυξης της προσωπικότητας.

Οι λόγοι που θα επιλέξει κανείς να ασχοληθεί με τα μαχητικά αθλήματα δεν είναι λίγοι.    Κατ’ αρχάς υπάρχει η διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη των ανθρώπων αφενός να εκτονώσουν την ψυχική τους ένταση, αφετέρου να νιώθουν πιο ασφαλείς σε μία κοινωνία όπου η βία και η εγκληματικότητα αυξάνονται καθημερινά.  Έπειτα τα μαχητικά αθλήματα συμβάλλουν στην βελτίωση της φυσικής κατάστασης και της μυϊκής συναρμογής. Συμβάλλουν επίσης, στην αύξηση της αυτοπεποίθησης και της αυτοκυριαρχίας, στοιχεία τα οποία εξασφαλίζουν ήρεμο νου και καλύτερο χαρακτήρα. Έτσι τα ΜΑ είναι ταυτόχρονα ένα χρήσιμο μέσο κοινωνικοποίησης.

Όσο  για τη  συμμετοχή σε επίσημους αγώνες θα πρέπει να γίνετε υπό ορισμένες προϋποθέσεις, και θα εξηγήσω τι εννοώ. Ο ερασιτεχνικός αγωνιστικός αθλητισμός, έχει σχεδόν ολοκληρωτικά αλωθεί  από τον επαγγελματισμό και τα παραπροϊόντα του ( ντόπινγκ, χρηματισμοί, αδικίες , άνισοι αγώνες , στημένα παιχνίδια κ.α. ). Για τέτοιου είδους αγώνες  δεν γίνεται καν λόγος. Η λογική του “άρτον και θεάματα” όχι μόνο διαφθείρει το κοινό , αλλά οδηγεί και στην αθλητική εξαθλίωση διαστρεβλώνοντας όλη την ουσία και το νόημα των αθλητικών αξιών. Αν όμως υπό την αιγίδα επίσημης  ομοσπονδίας, διασφαλίζεται από τον διοργανωτή ότι θα δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην προστασία των αθλητών ( π.χ. αυστηρή διαιτησία , παραπλήσια αγωνιστική εμπειρία , τακτικός ιατρικός ελέγχος , anti doping control , περιορισμένοι επίσημοι αγώνες σε ετήσια βάση κ.α. )  τότε και μόνο τότε, θα παρότρυνα τους αθλητές μου να συμμετάσχουν.

Σχετικά με την αποτελεσματικότητα του κάθε είδους μάχης στο δρόμο η άποψή μου είναι η εξής.

Δεν υπάρχει ένα είδος μάχης καλύτερο από κάποιο άλλο. Υπάρχει καλύτερος και χειρότερος μαχητής και καλύτερος μαχητής είναι αυτός πού:

-θα εξαντλήσει όλα τα περιθώρια πειθούς και υπομονής ώστε να αποτραπεί η συμπλοκή,

-θα σπεύσει να ζητήσει συγνώμη εφόσον σφάλλει,

-θα αποφύγει να προκαλέσει βρίζοντας ή προσβάλλοντας με οποιονδήποτε τρόπο τον άλλον,

-θα είναι σίγουρος ότι αυτό που υπερασπίζεται θα είναι και το δίκαιο.

 

Τα μαχητικά αθλήματα είναι αναμφίβολα για όλο τον κόσμο και θα πω μία ιστορία γνωστή στον χώρο των αθλημάτων επαφής που κάνει αναφορά σ’ αυτό.

Ένα δεκάχρονο αγόρι αποφάσισε να ασχοληθεί με το judo παρότι σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα είχε ακρωτηριαστεί το αριστερό του χέρι. Το αγόρι παρουσιάστηκε στον δάσκαλο και του ζήτησε να το αναλάβει. Ο δάσκαλος χωρίς κανένα δισταγμό το καλωσόρισε εγκάρδια. Το αγόρι τα πήγαινε πολύ καλά αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί, μετά από τρεις μήνες εκπαίδευσης ο δάσκαλος του είχε διδάξει μία και μόνη κίνηση-λαβή.

-”Δάσκαλε” ρωτάει το αγόρι, μήπως θα έπρεπε να μάθω κι άλλες κινήσεις; -”Αυτή είναι η μόνη κίνηση που ξέρεις, αλλά και η μόνη που χρειάζεται να ξέρεις”, απαντάει ο δάσκαλος. Ο μικρός δεν κατάλαβε πολλά , αλλά είχε εμπιστοσύνη στον δάσκαλό του και συνέχισε να προπονείται. Μετά από μερικούς μήνες ο δάσκαλος τον πηγαίνει σε ένα τουρνουά. Το αγόρι προς μεγάλη του έκπληξη κερδίζει τα δύο πρώτα ματς χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Στο τρίτο παρόλο που ο αντίπαλος ήταν πιο δυνατός και πιο έμπειρος απ’ τους προηγούμενους το αγόρι βρίσκει πάλι την ευκαιρία να κάνει την κίνηση του και κερδίζει.  Έτσι από νίκη σε νίκη βρίσκεται, πράγμα απίστευτο στον τελικό. Εκεί καλείται τώρα πια να αντιμετωπίσει το φαβορί, τον δυνατότερο απ’ όλους και που έχει αναδειχτεί πρωταθλητής. Η διαφορά είναι εμφανής και ο διαιτητής προτείνει να διακοπεί ο αγώνας.

-”Όχι!”, διαμαρτύρεται ο δάσκαλος, -”Άστον να συνεχίσει!”. Ο αγώνας συνεχίζεται και, λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος, ο αντίπαλος κάνει ένα μοιραίο λάθος. Το αγόρι εκμεταλλεύεται την ευκαιρία για να εφαρμόσει την τεχνική του και κερδίζει το ματς. Είναι πια ο πρωταθλητής. Στον δρόμο για το σπίτι ο δάσκαλος και το αγόρι συζητούν την κάθε λεπτομέρεια του αγώνα και ο μικρός ρωτάει τον δάσκαλο, ποιο ήταν ακριβώς το σχέδιο του και γιατί του είχε τόση εμπιστοσύνη.

-”Δάσκαλε πώς έγινε και νίκησα το τουρνουά μόνο με μία κίνηση;”

-”Νίκησες για δύο λόγους: Ο ένας είναι ότι έχεις τελειοποιήσει μία από τις δυσκολότερες τεχνικές του judo, ο άλλος ότι η μόνη άμυνα γι’ αυτή την κίνηση είναι ο αντίπαλος να πιάσει το αριστερό σου χέρι.’’

Η μεγαλύτερη αδυναμία του είχε εξελιχθεί στη μεγαλύτερη του δύναμη. Ποιος θα αρνηθεί μετά από αυτό ότι τα μαχητικά αθλήματα είναι για όλους;

 

Γιώργος Ταγτελενίδης – Καθηγητής φυσικής αγωγής , προπονητής MMA και Crossfit και διευθυντής του UFCthessaloniki.